Jaskinia powstała w skalistych wapieniach jury późnej. Jej dno jest skalne, bez rumowiska, na ścianach widoczne są różne formy erozji krasowej. Do większości jej korytarzy dociera światło słoneczne i jej klimat całkowicie podlega wpływom atmosferycznym. Jedynymi stwierdzonymi roślinami jest kilka okazów babki zwyczajnej i jaskra rozłogowego rosnących w otworze południowo-wschodnim. Normalnie dno jest suche, ale przy wysokim poziomie wody w Wiśle jaskinia zalewana jest wodą.
Jaskinia znana była od dawna. Po raz pierwszy opisał ją W.W. Wiśniewski w 1998 r.W.W. Wiśniewski, Prawdziwa Jaskinia Wiślana, Kraków: Jaskinie 1998 (9): 25-26 Jej plan sporządził M. Szelerewicz w 1999 r., dokumentację A. Górny i M. Szelerewicz.
Tuż po południowo-zachodniej stronie Jaskini Wiślanej Wschodniej znajduje się w skale Okrążek Jaskinia Wiślana Zachodnia, mająca o 1 m wyżej położone dno. Obecnie są to oddzielne jaskinie, ale dawniej były z sobą połączone. W ścianie południowego cypla Okrążka, na wysokości 213 m n.p.m. znajduje się jeszcze jedna jaskinia – Jaskinia nad Galoską.
Przypisy
Kategoria:Jaskinie Bramy Krakowskiej