Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej uczestnicząc w obronie Przemyśla i obronie Lwowa. Służył w 3 Dywizji Piechoty Legionów, w I batalionie saperów 9 Dywizji Piechoty, IV batalionie saperów, w Dowództwie Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych. W wojnie polsko-bolszewickiej wykazywał się odważnymi czynami. Został awansowany do stopni kapitana inżynierii i saperów ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. był oficerem 1 pułku saperów, w tym czasie w 1923 odkomenderowany na studia na Politechnice Lwowskiej), w 1928 był oficerem Zarządu Fortecznego Dęblin. Ukończył studia na Politechnice Lwowskiej. Został awansowany do stopni majora inżynierii i saperów ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932. W 1932 był oficerem 4 batalionu saperów w Przemyślu. W latach 30. służył jako oficer sztabu dowództwa 3 Grupy Saperów do 1939. Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej był dowódcą saperów dywizyjnych 26 Dywizji Piechoty oraz dowódcą 26 batalionu saperów. Później został oficerem Polskich Sił Zbrojnych.