Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia majora artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1922 uzyskał dyplom doktora wszech nauk lekarskich. Jako oficer nadetatowy 1 batalionu sanitarnego w 1923 był starszym lekarzem w 28 pułku artylerii polowej w garnizonie Dęblin-Zajezierze, a w 1924 był starszym lekarzem w Wojskowym Więzieniu Śledczym nr 1 w Warszawie. Został awansowany do stopnia podpułkownika lekarza ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928. W 1928 był w kadrze Szkoły Podchorążych Sanitarnych. W 1932 był w kadrze Centrum Badań Lotniczo-Lekarskich.
Po zakończeniu II wojny światowej pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Mianowany pułkownikiem. Został członkiem kadencji I Rady Rzeczypospolitej Polskiej, wybrany z Okręgu 7 (od 18 grudnia 1954 do 17 grudnia 1957). Zmarł 7 grudnia 1961 w Londynie.
Jego żoną była Maria (zm. 1969), a ich dziećmi byli Jan (1919–1939) i Zofia (1915–1954).