Józef Borzęcki zasłynął jako wielokrotny uczestnik różnego rodzaju kampanii wojennych i zrywów narodowo-wyzwoleńczych na terenie Księstwa Warszawskiego, Królestwa Polskiego i w krajach Europy Zachodniej. Walczył kolejno w wojnie z Austrią w 1809 r., w czasie której został awansowany (23 XII), jako szesnastolatek, do stopnia podporucznika armii Księstwa Warszawskiego; następnie w wojnie z Prusami i Rosją w latach 1812–1813 – brał udział m.in. w bohaterskiej obronie Gdańska, czym zasłużył na awans na porucznika. Po upadku miasta dostał się do niewoli i przebywał w niej do kwietnia 1814 r.

Po uwolnieniu wrócił na krótko do rodzinnej Rogoźnicy, a następnie – od lutego 1815 r. – rozpoczął służbę w 4. Pułku Piechoty Liniowej. W marcu 1822 r. awansował do stopnia kapitana. W 1830 r. otrzymał znak honorowy za 20 lat nieskazitelnej służby wojskowej. W Warszawie prawdopodobnie zaangażował się w działalność konspiracyjną, tj. spisek podchorążych. W Noc Listopadową 1830 roku, dzięki agitacji Borzęckiego (i kilku innych oficerów) pułk „czwartaków” opowiedział się po stronie powstania – ich militarne wsparcie przyczyniło się w znacznym stopniu do opanowania Warszawy przez powstańców i wyparcia wojsk rosyjskich poza granice miasta.