został awansowany do stopnia pułkownika. Po upadku powstania powrócił do Francji.
Osiadł w Wielkopolsce pod koniec lat 50. XIX wieku, po uzyskaniu amnestii i darowania kary za udział w powstaniu listopadowym. Początkowo mieszkał w Boguszynie – rodzinnym majątku Ludwika Sczanieckiego, któremu służył jako adiutant jeszcze w dobie Księstwa Warszawskiego. W Boguszynie spotkał się m.in. z Antonim Szymborskim, poznanym w roku 1848, w twierdzy magdeburskiej (Szymborski był chrześniakiem małżonki Sczanieckiego – Konstancji z Czarneckich Szczanieckiej). Po śmierci Ludwika Sczanieckiego, Borzęcki przeniósł się wraz z małżonką i adiutantem Wiewiórkowskim do dworu Sczanieckiego w Brzóstkowie. W czasie powstania styczniowego, już jako 70-latek, współorganizował wraz z Zygmuntem Gorzeńskim i kpt. Chełkowskim przerzut broni do Królestwa Polskiego.
Kondycja finansowa majątku brzóstkowskiego pod zarządem Józefa Borzęckiego uległa znacznemu pogorszeniu, na skutek czego dwór wraz z całym założeniem folwarcznym został zlicytowany i sprzedany Niemcowi Engelhardtowi, a następnie rodzinie Hebanowskich.