Reforma szkolnictwa Głównym autorem reform szkolnictwa w Wiedniu był Otto Glöckel (1874–1935), który pierwsze plany reformy przedstawił w 1917 roku w swojej książce „Das Tor der Zukunft”. W latach 1918–1920 Glöckel pełnił funkcję podsekretarza ds. zajęć dydaktycznych a w latach 1922–1934 prezydenta wiedeńskiej rady szkół miejskich. W okresie tym zaprowadził tzw. „wiedeńską reformę szkolnictwa”, nazywaną od jego nazwiska także „reformą Glöckela”, która obejmowała trzy główne kierunki zmian: Reformę zarządzania szkołami – wprowadzono m.in. izby zrzeszające nauczycieli i stowarzyszenia rodziców; Wprowadzenie tzw. Einheitsschule – jednej ogólnej szkoły średniej w miejsce dualnego systemu Bürgerschule i Unterstufenmittelschule; Reformę programową – zakresu nauczania, podręczników i organizacji pracy lekcyjnej.

Aby stworzyć równe szanse dla wszystkich dzieci, Glöckel dążył do jednolitej organizacji systemu wychowania i edukacji, opartej na trzech stopniach: ogólnej szkoły podstawowej, ogólnej szkoły gimnazjalnej dla dzieci w wieku 10–14 lat i ogólnej szkoły średniej. Pierwsze ogólne szkoły gimnazjalne ruszyły w roku szkolnym 1919/1920, a od 1923 roku prowadzono pilotażowe programy ogólnej szkoły średnie, których jednak zaprzestano w 1927/1928 roku.