Willmannowska grupa Ukrzyżowania Chrystusa doczekała się licznych kopii i naśladownictw. Do najlepszych pod względem artystycznym należy analogiczna grupa płócien (identyczne rozmiary, podobny układ kompozycyjny) wisząca do dzisiaj w południowym transepcie kościoła klasztornego pw. Wniebowzięcia NMP w Henrykowie, którą w latach 1710–1712 namalował pasierb artysty – Jan Krzysztof Liszka. Od Willmannowskiego pierwowzoru różni je nieco układ rozpiętej na krzyżu postaci Chrystusa oraz dodane dwie scenki w dolnej partii płótna przedstawiające „Pokonanie Grzechu” i „Pokonanie Śmierci”A. Kozieł, Michael Willmann (1630-1706) – śląski mistrz malarstwa barokowego, Wrocław 2019, s. 107–109..

Proweniencja Grupa Ukrzyżowania Chrystusa znajdowała się w kościele klasztornym w Lubiążu do 1942 roku, kiedy to dzieła ze świątyni zostały ewakuowane do Szklarskiej Poręby, a następnie w 1945 do składnicy w pałacu Paulinum w Jeleniej Górze. W tym samym roku obraz główny został przewieziony na Zamek Królewski w Krakowie. W 1946 roku wszystkie trzy płótna zostały przejęte przez Muzeum Narodowe w Warszawie. W 1981 roku Ukrzyżowanie zostało przekazane do Muzeum Narodowego we Wrocławiu, dwa pozostałe obrazy kilkanaście lat później (początkowo w formie depozytu).