Samoregulujący się modułowy reaktor jądrowy moderowany wodorem, HPM (od ang. Hyperion Power Module) – koncepcyjny reaktor jądrowy, w którym stosowany jest wodorek uranu, zaproponowany w latach 60. XX wieku przez naukowców z Los Alamos National Laboratory, a rozwijany przez firmę Gen4 Energy (wcześniej: Hyperion Power Generation (HPG)). Prototyp reaktora ma powstać do 2030 roku.
Budowa i działanie Planowana moc elektryczna wynosi 25–30 MW, przy mocy cieplnej 70 MW i pracy przez okres 5 lat.
Nominalna temperatura pracy reaktora to około 550 °C. Właściwości wodorku uranu powodują, że powyżej tej temperatury z paliwa wydziela się wodór, co powoduje zmianę moderacji i samoregulację reaktora przez zmniejszenie mocy. Z uwagi na paliwo jądrowe (wzbogacenie 19,75%; umieszczone w zestawach ze stali nierdzewnej HT-9) zamknięte w osłonach ceramicznych reaktor tego typu uważa się za bezpieczny w trakcie awarii, co oznacza, że niemożliwe jest w nim stopienie rdzenia. Gdy temperatura rdzenia spadnie poniżej nominalnej temperatury pracy, wodór ponownie wiąże się z uranem, wznawiając reakcję łańcuchową. Nadmiar wydzielonego gazu uwalniany jest do otwartej przestrzeni komory reaktora, gdzie wiązany jest przez wodorek innego metalu, na przykład zubożonego uranu.