W 1938–1944 pracował w Elektrowni Warszawskiej. Walczył w Powstaniu Warszawskim, jako oficer Armii Krajowej w Zgrupowaniu „Elektrownia”. W czerwcu 1945 został dyrektorem naczelnym Fabryki Kabli w Bydgoszczy. 15 sierpnia 1947 został dyrektorem Biura Badawczo-Konstrukcyjnego (BBK) w Krakowie przy Zjednoczeniu Przemysłu Kabli i Przewodów. Jednocześnie pracował w Centralnym Zarządzie Przemysłu Elektrotechnicznego w Warszawie jako zastępca dyrektora ekonomicznego i naczelnik Wydziału Zagranicznego. 1 stycznia 1951, jako dyrektor techniczny, zorganizował Centralne Biuro Konstrukcji Kablowych, mieszczące się na terenie fabryki kabli w Ożarowie i przeniósł tam BBK z Krakowa. W 1954 przeprowadził się do Warszawy i poświęcił się całkowicie pracy na Politechnice Warszawskiej.

Od 1935 członek SEP. W 1949 został przewodniczącym Polskiego Komitetu Elektrycznego, a w 1950 w Centralnej Komisji Szkolnictwa Elektrycznego przewodniczył Komisji Prądów Silnych. W latach 1950–1951 był prezesem Oddziału Warszawskiego SEP. W kadencji 1951 był wiceprezesem, a w okresie 1952–1959 był sześciokrotnie wybierany na prezesa SEP. W latach 1959–1961 był wiceprezesem, a w latach 1964–1969 członkiem Prezydium Zarządu Głównego.