Pierwsze opisy i rekonstrukcje litewskiej mitologii przedstawiały zatem wersje dalekie od rzeczywistych wierzeń, stanowiąc raczej wybiórczą zbitkę informacji złożonych po części z litewskiej i białoruskiej mitologii. Wiedza spisana przez Teodora Narbutta, a także tradycje przedstawiane w twórczości Adama Mickiewicza (na przykład w Dziadach) należą do tego typu mieszanki. Mitologowie potwierdzili to dopiero w drugiej połowie XIX wieku, między innymi na podstawie badania różnic strukturalnych pomiędzy językiem litewskim a językami słowiańskimi. Największym badaczem mitologii litewskiej był Mieczysław Dowojna-Sylwestrowicz, który zebrał ponad 700 mitów, legend i podań oraz 600 formuł zaklęć pogańskich, w które były elementem wiary bądź je praktykowano do XIX wieku.
Współczesnymi badaczami litewskiej mitologii byli działający w drugiej połowie XX wieku Norbertas Vėlius i Gintaras Beresnevičius. Ich prace uznawane są za najbardziej rzetelne. Byli oni bardzo ostrożni i krytyczni wobec źródeł mitologicznych.