Wkrótce po tych wydarzeniach, do komunalnego mieszkania sprowadziło się młode małżeństwo, które dostało je z przydziału, Franciszka Sawicka-Prószyńska wraz z małżonkiem. Poinformowani o znaczeniu zastanego dzieła sztuki i jego autorze, przyjmowali przybywających turystów, oficjeli, delegacje, wycieczki szkolne i innych zainteresowanych muralem. Zdarzało się, że jednego dnia mieszkanie odwiedzało 400 osób. Wizytę złożył także Bolesław Bierut. Kobieta prowadziła specjalny zeszyt gości, którzy mogli składać w nim pamiątkowe wpisy.
Po kilku latach natłok odwiedzających wydawał się być coraz bardziej uciążliwy dla lokatorów mieszkania. Z tego powodu kierowali oni zapytania do służb dzielnicowych o przyszłość dzieła sztuki. Mając na uwadze swoje codziennie uciążliwości, domagali się jego przeniesienia albo zlikwidowania. Początkowo małżeństwo zasłoniło ścianę kotarą. Wobec przedłużającej się sytuacji braku decyzji urzędników co do dalszych losów rysunku, pod koniec 1952 zwrócili się oni do spółdzielni mieszkaniowej z prośbą o remont mieszkania. Warszawska Spółdzielnia Mieszkaniowa w sierpniu 1953 wyraziła zgodę. W piśmie określiła pracę, jako namalowaną przez „Pikacca”.