jednym z tych pejzaży było płótno Cisza w samo południe – przesilenie letnie, namalowane w latach 1907–1908. Dzięki tej wystawie Hartley nawiązał kontakty z amerykańskimi modernistami, skupionymi wokół Stieglitza: Charlesem Demuthem, Arthurem Dove, Johnem Marinem, Georgią O’Keeffe i Paulem Strandem. Kilka miesięcy później zetknął się z obrazami Alberta Pinkhama Rydera, które głęboko go poruszyły, wywierając stylistyczny wpływ na jego twórczość. Jego obrazy stały się mroczne, bardziej wyraziste i abstrakcyjne od strony formalnej, a paleta ciemniejsza i monochromatyczna. Wyrazem tych tendencji była seria Ciemne pejzaże 1909–10, ukazująca przypominające ściany czarne góry, przytłaczające kruche domostwa. W 1911 roku Hartley po raz pierwszy zetknął się z obrazami Paula Cézanne’a, kiedy Stieglitz zorganizował pośmiertną wystawę jego prac w swej galerii. Hartley postanowił wówczas wyjechać do Europy, aby bliżej zapoznać się z europejskim modernizmem.