Kazimierz Krahelski (ur. 21 lutego 1890 w Wilnie, zm. 9–11 kwietnia 1940 w Katyniu) – major administracji (piechoty) Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, farmaceuta, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Henryka i Tekli z Buchowieckich, urodzony 21 lutego 1890 w Wilnie. W latach 1900–1908 uczęszczał do 1 Gimnazjum w Wilnie, a następnie odbywał praktykę farmaceutyczną w wileńskich aptekach. W międzyczasie odbył służbę wojskową w kawalerii armii rosyjskiej.
W sierpniu 1914 został zmobilizowany i wysłany na front zachodni. W czerwcu 1916, po ukończeniu szkoły wojskowej w Kijowie, został mianowany chorążym i przeniesiony do batalionu zapasowego w Odessie. W marcu 1917 został wysłany z kompanią marszową na front rumuński i tam wcielony do 24 pułku strzelców na stanowisko dowódcy kompanii.
Od listopada 1917 w II a następnie w I Korpusie Polskim. W czerwcu 1918 koło Briańska został aresztowany przez bolszewików, lecz wkrótce przy pomocy POW został uwolniony. Po wyjściu z niewoli w 4 Dywizji gen. Żeligowskiego. W szeregach 29 pułku piechoty walczył na wojnie z bolszewikami. 24 lutego 1920 został ranny pod Sokółką. W 1921 uhonorowano go Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari.