Święty Jerzy – XII-wieczna ikona napisana dla soboru św. Jerzego w monasterze pod tym samym wezwaniem w Nowogrodzie Wielkim. Po zamknięciu monasteru przez władze radzieckie przeniesiona do Moskwy i od przełomu 1933 przechowywana w Galerii Trietiakowskiej.
Historia i opis Czas powstania ikony szacowany jest na lata 1130–1140, chociaż znane są również hipotezy ogólniejsze (XII w.) lub datujące ikonę nawet na okolice r. 1030 lub na r. 1119, to jest na czas początku budowy soboru św. Jerzego w nowogrodzkim monasterze pod tym samym wezwaniem. Zapisana na odwrocie wizerunku data 1130 nie jest w pełni wiarygodna, została w tym miejscu umieszczona dopiero w XIX w.
Ikona została napisana w technice tempery na lipowej desce złożonej z czterech części. Według niektórych badaczy w soborze tym wizerunek był ikoną patronalną. Wiktor Łazariew argumentował, że ikona, pełniąc funkcje ikony patronalnej, ze względu na znaczne rozmiary nie mogła znajdować się w pierwotnym ikonostasie soboru św. Jerzego i była prawdopodobnie ustawiona pod jednym z filarów lub przy ścianie. Z uwagi na podobieństwo rozmiarów ikony św. Jerzego oraz ikony Zwiastowania błędnie kojarzonej z Ustiugiem J.