Prorok Eliasz na pustyni (cs. Илия Пророк в пустыне, Ilija Prorok w pustynie) – ikona powstała w kręgu pskowskiej szkoły ikonograficznej na przełomie XIII i XIV w. Pierwotnie przechowywana w cerkwi św. Eliasza w Wybutach (obwód pskowski), od 1931 należy do zbiorów moskiewskiej Galerii Tretiakowskiej. Reprezentuje typ ikon z żywotem. Jest jedną z pierwszych w sztuce rosyjskiej ikon, w których oprócz postaci świętego w polu głównym pojawia się kompozycja Deesis w polu górnym i najstarszą ikoną, w której równocześnie pojawia się Deesis i klejma. Historia Czas powstania ikony szacuje się na drugą połowę-koniec XIII w. lub przełom XIII i XIV w. Wizerunek pierwotnie znajdował się w cerkwi św. Eliasza w Wybutach w pobliżu Pskowa. Po rewolucji październikowej, w latach 20. XX wieku, ikona trafiła do Centralnych Państwowych Pracowni Konserwatorskich, gdzie została poddana konserwacji. Następnie w 1931 znalazła się w zbiorach Galerii Tretiakowskiej.
Opis Ikonę napisano temperą na sosnowej desce.