ale innym powodem było prawdopodobnie życie kulturalne miasta, za którego istnienie w znacznym stopniu odpowiadali jego rodzice. Nigdzie indziej nie mógł on tak swobodnie rozwijać swoich różnorodnych artystycznych i intelektualnych zainteresowań". Bajsunkur został zapamiętany przede wszystkim jako mecenas i fundator szkoły kaligrafii i malarstwa w Heracie, która bazowała na wcześniejszych stylach z Tebrizu i Szirazu. Po tym jak Szahruch podbił Fars i Azerbejdżan niektórzy artyści z tych centrów znaleźli się w otoczeniu Bajsunkura. Gdzieś od połowy lat 20. XV wieku Bajsunkur nadzorował herackie skryptorium (kitab-chane), gdzie kaligrafowie, iluminatorzy, miniaturzyści i introligatorzy tworzyli dzieła o znakomitej jakości. Bez wątpienia najsłynniejszym wytworem herackiej kitab-chane z tego okresu była edycja "Szahname" przepisana przez słynnego Dżafara Tebriziego w 1430 roku, zawierająca miniatury najlepszych herackich malarzy i opatrzona wstępem samego Bajsunkura. Stała się ona powszechnie znana w świecie perskojęzycznym jako tzw. "Szahname Bajsonghora", a jej tekst funkcjonował jako standardowy dla kolejnych edycji dzieła aż do XX wieku.