Ieva Simonaitytė lub Ewa Simoneit (ur. 23 stycznia 1897 w Vanagai, zm. 27 sierpnia 1978 w Wilnie) – litewska pisarka i poetka. Była przedstawicielką Małej Litwy i okręgu kłajpedzkiego, czyli terytoriów byłych Prus Wschodnich z przeważającą (choć liczebnie malejącą) populacją Litwinów. Przychylność krytyków literackich zyskała, napisawszy powieść Aukštujų Šimonių likimas (Losy rodziny Šimoniai z Aukštujai) z roku 1935.
Życiorys Simonaitytė urodziła się w małej wiosce Vanagai (ówcześnie Wannaggen w niemieckich Prusach Wschodnich) w okręgu kłajpedzkim. W wieku pięciu lat zachorowała na gruźlicę, która uszkodziła jej kości, przez co musiała chodzić o lasce Ieva Simonaitytė, Classic Lithuanian Literature Anthology, Mokslininkų sąjungos institutas (8.01.2008 r.).. Pochodziła z biednej wiejskiej rodziny; wychowywana bez ojca. Od najmłodszych lat musiała pracować jako gęsiarka lub opiekunka do dzieci. Pisać i czytać nauczyła ją matka. Simonaitytė była w znacznym stopniu samoukiem Sužiedėlis, S.: Simonaitytė, Ieva, „Encyclopedia Lituanica”, tom piąty, strony: 176–177 (1970–1978).. Od 1912 do 1914 była leczona na gruźlicę w Węgorzewie (ówczesny Angerburg). Kiedy jej stan zdrowia się poprawił, wróciła do domu.