W latach 1897–1898 Wójtowicz ponownie pracował w Budapeszcie przy ozdabianiu budynku parlamentu. Po powrocie do Lwowa realizował program dekoracji nowego Teatru Miejskiego (zaprojektowany przez Zygmunta Gorgolewskiego), a następnie ozdabiał gmach lwowskie straży ogniowej i dworzec kolejowy.
Piotr Wójtowicz po śmierci żony (1929) praktycznie przestał tworzyć. Cierpiał na różne choroby, w tym alkoholizm. Po 1934 roku nie było już żadnej informacji o lwowskim Fidiaszu. Przyjęto umownie 1936 rok za datę jego śmierci, lecz w rzeczywistości zmarł w przytułku dla biednych artystów fundacji Roberta Domsa między 9 a 11 czerwca 1938 r. (być może dokładnie w dzień swoich urodzin 10 czerwca). Został pochowany na cmentarzu Janowskim. Jego grób nie zachował się.
Twórczość Zdaniem Jurija Biriulowa łączył barokowy dynamizm i teatralizację z naturalistyczną starannością, przez co przypomina Giovanniego Lorenza Berniniego. Cechowały go dokładność w odtwarzaniu szczegółów anatomicznych, subtelny akademicki modelunek i tendencja do ekspresji. Podobnie jak inni kontynuatorzy stylu Hansa Makarta łączył neoklasycyzm i naturalizm z neobarokiem, uzupełniając to połączenie emocjonalną interpretacją postaci.