Przez 15 dni znosiły próżnię, duże różnice temperatur i silne promieniowanie UV. Po powrocie na ziemię wznowiły swoje czynności życiowe.
Porosty są organizmami pionierskimi, porastającymi nawet tak nieprzyjazne dla roślin siedliska, jak skały wapienne, granitowe i inne, beton, cegła, zaprawa murarska, dachówka, eternit. W zależności od siedliska życia wyróżnia się następujące grupy porostów: porosty epilityczne (naskalne) – rosnące na naturalnym skalnym podłożu (skały, głazy, kamienie) lub antropogenicznym (tynk, beton, cegły, dachówki, eternit); porosty epigeiczne (naziemne) – rosnące na jałowych, piaszczystych lub żwirowych glebach (na wrzosowiskach, wydmach, torfowiskach, w runie borów sosnowych, tundrze wysokogórskiej lub polarnej); porosty epifityczne (nadrzewne) – rosnące na korze pni i gałęzi drzew, krzewów i krzewinek; porosty epiksyliczne – rosnące na drewnie bez kory (na płotach, okorowanych pniach drzew, elementach konstrukcji drewnianej); porosty epibriofityczne (epibriofity) – rosnące na szczątkach mszaków i roślin kwiatowych, przeważnie na obszarach wysokogórskich i polarnych; porosty epifiliczne (nalistne) – rosnące na liściach drzew i krzewów (głównie na obszarach tropikalnych i podzwrotnikowych); porosty morskie – rosnące na nadmorskich skałach; porosty wodne – rosnące na kamieniach częściowo lub