Zwykle wynosi około 60%, a we włoskach nasion bawełny może przekraczać nawet 90%. Wtórna ściana komórkowa może ulegać modyfikacjom, które polegają na wnikaniu substancji między elementy szkieletowe (inkrustacja) lub odkładaniu dodatkowych związków chemicznych na powierzchni ściany (adkrustacja). Jednym z głównych związków wprowadzanych do ściany komórek roślinnych w wyniku inkrustacji jest lignina. Efektem lignifikacji jest nieprzepuszczalność ściany dla wody oraz zwiększenie jej odporności chemicznej oraz mechanicznej. U drzew w skład wtórnej ściany komórkowej wchodzi znaczna ilość ksylanów. W komórkach tkanki korkowej pomiędzy pierwotną a wtórną ścianą komórkową odkładana jest suberyna. Proces określany jest jako korkowacenie. Proces ten zachodzi głównie w korku, ale także np. w komórkach egzodermy i endodermy.
Inkrustacja może też prowadzić do wzbogacenia ściany komórkowej w substancje mineralne najczęściej krzemionką SiO2 (np. turzyce, skrzypy) lub węglanem wapnia CaCO3 (ramienice). W efekcie mineralizacji ściany stają się twarde, sztywne, a zarazem łamliwe.