Jakub Jan Karol Krasicki (ur. 21 czerwca 1785 w Kamionce, zm. 30 grudnia 1848 w Karsewie) – oficer armii austriackiej, uczestnik wojen napoleońskich, powstaniec listopadowy, pułkownik, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 21 czerwca 1785 r. jako przedstawiciel linii Krasickich nie używającej tytułu hrabiowskiego, wylegitymowanej w Galicji w 1795 r.. Był synem konfederata barskiego Jakuba i Kunegundy z Ciecierskich. Kształcił się w szkole pijarów w Przemyślu i w korpusie paziów w Wiedniu.
Służbę rozpoczął w armii austriackiej. Jako 16-latek służył w gwardii szlacheckiej galicyjskiej. W 1808 r. został podporucznikiem 1 Galicyjskiego Pułk Ułanów, z czasem awansował na stopnie porucznika i kapitana. W 1809 r. walczył we Włoszech przeciwko armii francusko-włoskiej. W bitwie pod Sacile nad rzeką Tagliamento został raniony kulą w pierś. Dostał się do niewoli francuskiej. 22 lipca 1809 r. rozpoczął służbę w II Legii Nadwiślańskiej jako kapitan. Potem w 4 pp Legii dowodził kompanią grenadierów w 1 batalionie.