Samorząd terytorialny w Hiszpanii – system samorządowy został wprowadzony wraz z innymi reformami demokratyzującymi ustrój Hiszpanii po 1975 roku. Przemianom systemu ustrojowego towarzyszyły demokratyczne wybory w 1997 roku i uchwalenie Konstytucji z 1978 roku. Do 1975 w Hiszpanii trwał okres dyktatury generała Francisco Franco (1939-1975). Był to czas skrajnej centralizacji państwa wynikającej z naczelnych zasad państwa frankistowskiego, tj. zasad jedności, totalizmu i hierarchiczności.

Historia Po upadku dyktatury frankistowskiej gwarancją utrwalenia zasad demokratycznych stała się przebudowa instytucji publicznych, gdzie główny nacisk położono na decentralizację i autonomię terytorialną. Ta organizacja władzy znacznie ograniczyła autonomię regionalną i lokalną. Katalonia, Kraj Basków i Galicja, które były najbardziej zakorzenione odrębnością lokalną, zostały pozbawione autonomii. Reżim zmierzał do eliminacji poszczególnych języków narodowych. Dziś w Hiszpanii mamy do czynienia z trójszczeblowym podziałem administracyjnym. Siedemnaście wspólnot autonomicznych podzielonych zostało na 50 prowincji, te z kolei na gminy. W okresie demokratycznych przemian Kortezy Generalne uchwaliły nową Konstytucję z 1978 roku. Weszły w życie statuty najważniejszych wspólnot autonomicznych.