We wschodniej Japonii, w regionie Kantō były to Kamakura (1192–1333) i Edo (1603–1868), a w Kansai – Muromachi, dzielnica Kioto, dokąd w 1378 roku przeniósł swój dwór siogun Yoshimitsu Ashikaga (1358–1408).

W 1868 roku cesarz Mutsuhito (Meiji) odzyskał pełnię władzy, przeniósł swoją siedzibę do Edo i zmieniając jego nazwę na Tokio, doprowadził do przesunięcia centrum politycznego kraju do Kantō.

Nazwa Kansai zaczęła być używana w X w. (okres Heian) i oznacza po japońsku „na zachód od punktu kontroli”, odnosząc się do strategicznego przejścia o nazwie Ōsaka-no-seki, które znajdowało się na granicy prowincji Ōmi (ob. obecnie prefektura Shiga) i Yamashiro (ob. południowa część prefektury Kioto).

Wraz z nastaniem siogunatu w 1192 roku, siogun Yoritomo Minamoto (1147–1199) przeniósł ośrodek władzy do miasta Kamakura w regionie Kantō. Cesarz, którego władza została ograniczona, nadal rezydował na swoim dworze w Kioto. Kansai zaczęło być od tego czasu utożsamiane z symboliczną i kulturową władzą cesarską, a Kantō z polityczną i militarną władzą siogunów. Różnice te miały przełożenie na strukturę społeczną w tych regionach.