Codex Floriacensis (oznaczany jako h w systemie tradycyjnym oraz jako 55 w systemie Beurona) – łaciński manuskrypt Nowego Testamentu datowany na VI wiek. Jego tekst jest spisany na welinie, dodatkowo jest to palimpsest. Inne nazwy tego manuskryptu to Fleury Palimpsest oraz Palimpsestus Floriacensis Bruce M. Metzger, The Early Versions of the New Testament, Oxford University Press, 1977, pp. 314-315.. Jeden z ośmiu starych łacińskich rękopisów zawierających tekst Apokalipsy św. Jana Bruce M. Metzger, The Early Versions of the New Testament, Oxford University Press, 1977, p. 308..
Opis Rękopis zawiera tekst Nowego Testamentu, z wyjątkiem czterech Ewangelii i listów Pawła z licznymi lukami. Tylko 33 z 193 kart przetrwały do naszych czasów. Rozmiary stron wynoszą 24 na 18 cmGregory, Caspar René (1902). Textkritik des Neuen Testaments. 2. Leipzig: Hinrichs. p. 609. ..
Prawdopodobna kolejność ksiąg była następująca: Apokalipsa św. Jana, Dzieje Apostolskie, 1. List Piotra, 2. List Piotra oraz 1. List Jana.
Łaciński tekst kodeksu reprezentował staro-łaciński przekład Nowego Testamentu (Afra).