W wyniku medialnej nagonki Cornish został pozbawiony dalszego wsparcia swojej pracy przez uniwersytet i dalszą działalność musiał prowadzić na własną rękę. Mimo trudności, w ciągu następnych lat kontynuował badania w swoim domu. Z czasem opracował własną wersję płucoserca, która miała być wykorzystywana w trakcie reanimacji.
W 1947 roku ogłosił, że jest w stanie z sukcesem przywrócić krążenie człowieka. Przez następnych kilka miesięcy kontaktował się władzami więzień stanowych oraz z oczekującymi na stracenie w celach śmierci, w poszukiwaniu ochotnika do udziału w pionierskim projekcie, ponownie zwracając na siebie uwagę mediów. Ostatecznie na udział zgodził się Thomas McMonigle, oczekujący na egzekucję za zabójstwo młodej dziewczyny w zakładzie karnym w San Quentin, lecz władze stanu Kalifornia, obawiając się pozytywnego wyniku eksperymentu i związanej z tym konieczności wypuszczenia skazańca, postanowiły zablokować wydanie ciała Cornishowi aż o godzinę, w wyniku czego reanimacja nie miała szans powodzenia.
Rozczarowany niepowodzeniem, porzucił dalsze prace badawcze i zajął się sprzedażą pasty do zębów własnego wynalazku.