W tamtych czasach ten gatunek muzyki funkcjonował pod nazwą muzyki caipira, a jej teksty opowiadały o sielskim życiu na wsi, o pracy na roli, obrzędach religijnych, formach wypoczynku i relacjach społecznych. Obecnie ten typ muzyki nosi nazwę muzyka sertaneja de raiz.
Poza nagraniami Cornélio Piresa, gatunek muzyki sertaneja de raiz reprezentują także m.in. Tião Carreiro e Pardinho, Tonico & Tinoco, Zezé di Camargo & Luciano, Inezita Barroso.
Druga era Muzyka sertaneja wkroczyła w nową fazę po Drugiej Wojnie Światowej, kiedy do tradycyjnej gitary viola caipira dołączyły takie instrumenty jak akordeon i harfa. Dodano też nowe gatunki, na przykład guarânię i polkę paragwajską, a potem meksykańskie corrido i rancherę. Teksty coraz częściej opowiadały o miłości.
Najbardziej znanymi artystami z tej epoki były duety Cascatinha e Inhana, Irmãs Galvão, Irmãs Castro, Sulino e Marrueiro, Palmeira i Biá, trio Luizinho, Limeira e Zezinha (zapoczątkowali muzykę campeira) oraz José Fortuna (jako pierwszy Brazylii wykonywał muzykę guarânia). W latach 70. duet Milionário & Jose Rico połączył tradycyjne elementy meksykańskiego mariachi ze skrzypcami i trąbką.