Od 19 listopada 1918 w Wojsku Polskim. Dowodził III plutonem 1 kompanii karabinów maszynowych I batalionu 16 pułku piechoty. Walczył na Śląsku Cieszyńskim a następnie w wojnie polsko-bolszewickiej. Brał udział w bitwach pod Haliczem, Brzuchaczem, Tarnopolem, Brodami, Mikuliczynem. Szczególnie odznaczył się 20 maja 1920 w bitwie pod wsią , gdzie ogniem karabinu maszynowego udaremnił kontratak bolszewików. Za ten czyn odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. W dalszych walkach pod Ihumieniem został kontuzjowany.
15 lutego 1922 został powołany na I kurs w Centralnej Szkole Podoficerów Piechoty Nr 2 w Grudziądzu. 24 października 1922 został mianowany z dniem 1 sierpnia 1922 podporucznika w korpusie oficerów piechoty i 6. lokatą z równoczesnym wcieleniem do 86 pułku piechoty w Mołodecznie. 10 lutego 1925 został awansowany z dniem 1 stycznia 1925 na porucznika ze starszeństwem z 1 sierpnia 1924 i 24,5 lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 16 pułku piechoty w Tarnowie. Z dniem 23 czerwca 1925 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Od sierpnia 1925 dowodził 3 kompanią 15 batalionu granicznego. W lutym 1927 został przeniesiony z KOP do 16 pułku piechoty. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień kapitana w korpusie oficerów piechoty i 73. lokatą.