Po agresji niemieckiej pracował kolejno jako rolnik na Lubelszczyźnie, księgowy we Lwowie i pracownik browaru w Okocimiu.

Po zakończeniu wojny został nauczycielem gimnazjum w Brzesku i dyrektorem Państwowego Gimnazjum i Liceum dla Dorosłych. W lutym 1946 r. wyjechał do Wrocławia, w którym objął posadę w Katedrze Meteorologii i Klimatologii Uniwersytetu Wrocławskiego. 30 marca 1950 habilitował się i w następnym roku objął Katedrę Hydrometeorologii na nowo utworzonym Wydziale Melioracji Wodnych na Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu. Na WSzR był w latach 1954–1956 prorektorem, a w latach 1953–1954 i 1959–1962 – prodziekanem Wydziału Melioracji Wodnych. W 1954 został profesorem nadzwyczajnym, w sześć lat później otrzymał tytuł profesora zwyczajnego.

W 1947 r. znalazł się wśród założycieli Polskiego Towarzystwa Meteorologiczno-Hydrologicznego i jego wrocławskiego oddziału PTMH. W następnych latach był sekretarzem PTMH i przez wiele lat zastępcą przewodniczącego. Należał do Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Polskiego Towarzystwa Geograficznego i Instytutu Śląskiego w Opolu. Autor 99 publikacji naukowych oraz licznych skryptów i podręczników akademickich.