thumb|250px|Czaszka szkieletu w Muzeum Historii Naturalnej w Waszyngtonie Luzia – nazwa szkieletu paleoindiańskiej kobiety, pochodzący z paleolitu górnego. Jeden z najstarszych szkieletów paleoindiańskich odnalezionych na terenie obu Ameryk. Szkielet został odkryty w 1975 roku na stanowisku archeologicznym Lapa Vermelha w Lagoa Santa (Brazylia) przez francuską archeolog Annette Laming-Emperaire.
Odkrycie Prace archeologczine na stanowisku w Lapa Vermelha były prowadzone przez brytyjsko-francuski zespół archeologów pod kierownictwem Annette Laming-Emperaire w latach 1973–1976. Szkielet Luzii został odkryty na stanowisku Lapa Vermelha IV, które zlokalizowane było w jaskini. Oprócz szkieletu kobiety natrafiono również na kilka artefaktów oraz skamieniałości kopalnych ssaków. Na stanowisku nie natrafiono na inne ludzkie szczątki. Wiek szkieletu został określony za pomocą datowania radiowęglowego na 10 030 (±60) lat BP.
Analiza szkieletu thumb|250px|Rekonstrukcja twarzy szkieletu Szkielet należał do kobiety w wieku 20–25 lat, która mierzyła 150 cm wzrostu. Zachowało się tylko około jednej trzeciej części szkieletu. Na podstawie zachowanego szkieletu przypuszcza się, że kobieta zginęła w wyniku wypadku lub ataku zwierzęcia.