Przez powstanie tego kompleksu uaktywnia się wewnątrzkomórkowy szlak sygnałowy; sygnalizację elektryczną – przewodnictwo impulsów elektrycznych komórek nerwowych polega na zmianach w potencjale błonowym. Komórki nerwowe wykorzystują te zmiany do komunikacji z innymi komórkami przez synapsy. Sygnał elektryczny może tam być zamieniany na sygnał chemiczny.
Sygnały mogą być przekazywane na duże odległości lub też przekazywać informacje lokalnie, między sąsiadującymi komórkami. W związku z tym można wyróżnić następujące rodzaje sygnalizacji międzykomórkowej: hormonalna (endokrynowa) – cząsteczki sygnałowe zwane hormonami rozsyłane są po całym organizmie. U zwierząt hormony wytwarzane są przez tzw. komórki endokrynowe i wydzielane do krwiobiegu; u roślin sygnał rozprzestrzenia się przez sok; parakrynowa – cząsteczki sygnałowe działają jako mediatory lokalne – rozprzestrzeniają się miejscowo, w pobliżu komórki, która je wydzieliła. W ten sposób działają m.in. cząsteczki sygnałowe regulujące stany zapalne w miejscach infekcji (np. histamina) lub proliferację komórek przy gojeniu się ran (np. naskórkowy czynnik wzrostu); nerwowa (neuronowa) – sygnał przekazywany jest na duże odległości w szybkim tempie z wykorzystaniem komórek nerwowych.