Parafia Podobnie jak data założenia kościoła równie niejasny jest czas i okoliczności erygowania przy nim parafii, jednak z uwagi na potrzeby kultowe dawnego społeczeństwa, fakt ten musiał mieć miejsce wkrótce po jego legendarnym założeniu lub najpóźniej w XI wieku, kiedy to w mieście określone zostały struktury administracyjne, religijne i cywilne, a w oparciu o nie – granice parafii z urzędującymi proboszczami lub kolegiami kapłanów (kapitułami). Kościół znajdował się pierwotnie pod patronatem świeckim, co potwierdzał (po raz kolejny) prywatny dokument z 1060, wskazując na roszczenia rodu Morosin wobec kościoła. Przez długi czas był on uposażany i administrowany przez świeckich parafii, który mieli również prawo powoływania kapłana. Począwszy od XIII wieku stał się kościołem macierzystym rozszerzając stopniowo swoje prawa na kościoły filialne: Santi XII Apostoli, San Felice, San Giovanni Crisostomo, San Giovanni in Oleo (San Giovanni Novo), San Lio, Santa Maria Assunta, Santa Marina, San Procolo (San Provolo) i Santa Sofia. Do 1807 roku miał status kolegiaty. Kasaty kościołów i klasztorów, wprowadzone dekretami napoleońskiego Królestwa Włoch w latach 1807–1810, doprowadziły do wytyczenia na nowo granic weneckich parafii oraz do zmniejszenia ich liczby z ponad 70 do 30.