Po wyparciu Niemców w styczniu 1945 roku przeniósł się do Radomia, gdzie pracował w tamtejszych placówkach leczniczych, m.in. był lekarzem cywilnym w komendzie Milicji Obywatelskiej. W styczniu 1946 powołany do Wojska Polskiego w stopniu podpułkownika i objął stanowisko komendanta Szpitala Garnizonowego początkowo w Radomiu, a od roku 1949 w Koszalinie.
W styczniu 1951 przeniesiony został do Ciechocinka, gdzie objął komendę Sanatorium Wojskowego i dowództwo garnizonu. W 1952 otrzymał awans na pułkownika. Dnia 14 lipca 1953 przeszedł w stan spoczynku, ale nadal pracował do śmierci w Ciechocinku jako kierownik Rejonowej Przychodni Lekarskiej i przez wiele lat jako ordynator Sanatorium Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.
Zmarł 6 kwietnia 1973 w Ciechocinku i pochowany został na tamtejszym cmentarzu.
Odznaczenia Krzyż Virtuti Militari V klasy (za kampanię wrześniową 1939) Medal Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Partyzancki
Życie prywatne Był żonaty z Janiną Siedlecką (z domu Prawdzic-Arciszewską), żyjącą w latach 1901–1991, z wykształcenia historykiem.
Miał dwóch synów: Zbigniewa Siedleckiego (ur. 1925, zm. 1944), studenta medycyny, kaprala podchorążego AK (pseudonim Sadowski), który poległ w 1944 podczas działań dywersyjnych oraz Zygmunta Siedleckiego (ur.