Obok zapobiegliwości i wytrwałości przeciwnika stawia odrętwienie i nieporadność Ateńczyków (12–15). Oświadczając, że gdyby nawet miał narazić własną swoją osobę na niebezpieczeństwo, nie zaniecha udzielania polis rad według sumienia i przekonania, przechodzi do drugiej części (16). II. W jaki sposób udzielić im należy tej pomocy i skąd wziąć środki pieniężne na wyprawę. Według mówcy należy wyprawić jedną siłę zbrojną na pomoc Olintyjczykom, drugą zaś w kraj Filipa na wojnę podjazdową. Argumentuje przy tym, że samo wysłanie posiłków do Olintu nie osiągnie skutku (17–18). Wykazuje skąd wziąć pieniądze przysposabiając lud do pogardzenia darowiznami, które ze skarbu publicznego otrzymywał, lub do składania dobrowolnych ofiar pieniężnych (19–20). Wskazuje na usposobienie innych państw niedowierzających już Filipowi, czekających tylko na stosowną chwilę, by odsunąć od siebie uciążliwy wpływ macedoński. Ateńczycy energicznym wystąpieniem i dosadną pomocą Olintyjczykom niesioną ośmielą te państwa, co doprowadzi do otoczenia Filipa ze wszystkich stron (21–24). Pomagając Olintowi Ateńczycy odwleką wojnę od własnej ziemi, zaniechawszy zaś pomocy sprowadzą do Attyki nieprzyjaciela, bo po zajęciu Olintu nikt mu już nie stawi czoła. Wylicza straty jakie by ich w tym wypadku czekały i przedstawia im hańbę stąd wynikającą (25–27).