Przygania Ateńczykom za gnuśność i ociąganie się od wykonania ustaw przez nich samych uchwalonych, przytacza uchwałę przed czterema laty zapadłą, lecz z błahych powodów nie wykonana, i skutki stąd wynikłe (4–5). Przestrzega, by po raz drugi nie popełniali tego samego błędu, wskazując na ważność przymierza z Olintem (6). Ateńczycy sami od dawna życzyli sobie tego przymierza, w związku z czym powinni teraz udzielić Olintowi jak najsilniejszej pomocy (7). Mówca argumentuje, że ociąganie się sprowadzi na Ateńczyków hańbę, a okolicznościach wątpliwej postawy Tebańczyków i Fokijczyków, zagraża samej polis (8–9). Następnie przechodzi do wynalezienia środków na wyprawę posiłkową. Domaga się wyraźnie zmiany w prawodawstwie (10). Ustawy dotyczące rozdawania pieniędzy ze skarbu ludowi na igrzyska i ustawa dotycząca służby wojskowej powinny być jego zdaniem zmienione (11). Dopiero po zniesieniu tych ustaw będzie można swobodnie naradzać się i znaleźć dobrych doradców, dziś bowiem dostarczenie dobrej rady jest niebezpieczne (12–13). Powtarza, że ustawy nie mają wartości, jeżeli nie będą wykonywane (14), dlatego też wszelkie uchwały przeciw Filipowi nie osiągną skutku, jeżeli się Ateńczycy nie wezmą się do działania i nie będą korzystać z obecnej sytuacji (15–16).