Teoria Kaluzy-Kleina – teoria łącząca teorię względności Einsteina z elektromagnetyzmem Maxwella za pomocą rozszerzenia czterowymiarowej czasoprzestrzeni Minkowskiego o hipotetyczny dodatkowy piąty wymiar.
Była to pierwsza powszechnie znana teoria oparta na nowatorskiej koncepcji hiperprzestrzeni. Teoria Kaluzy-Kleina została zaproponowana w 1919 r. przez Theodora Kaluzę i zmodyfikowana w 1926 r. przez Oskara Kleina. Wcześniejszą teorię grawitacji w pięciu wymiarach stworzył Gunnar Nordström w 1914 r., jednak nie stała się ona tak popularna, ponieważ nie pozwalała na integrację z elektromagnetyzmem.
Metryka w pięciowymiarowej czasoprzestrzeni o współrzędnych opisana jest przez tensor metryczny:
gdzie: to tensor metryczny czterowymiarowej czasoprzestrzeni jest potencjałem (polem cechowania) w elektrodynamice, pole nazywamy polem dylatonowym.