W II połowie 1931 odbył ćwiczenia wojskowe, po których 2 stycznia 1932 został awansowany do stopnia kapitana rezerwy artylerii z przydziałem do 2 pułku artylerii lekkiej Legionów w Kielcach. Jesienią 1932 przeprowadził się do Warszawy, gdzie został naczelnikiem Wydziału Polityki Emigracyjnej w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Równocześnie był wykładowcą prawa prasowego w Wyższej Szkole Dziennikarskiej, od 1935 prowadził sprawy emigracyjno-kolonizacyjne w Międzynarodowym Biurze Pracy przy Lidze Narodów w Genewie. Walczył podczas kampanii wrześniowej w 1939 w sztabie Podgrupy „Radom” Grupy „Kielce” płk. Kazimierza Glabisza. W grudniu 1939 r. przedostał się przez Węgry do Francji, a stąd do Wielkiej Brytanii. Po zakończeniu działań wojennych pozostał na emigracji. Był kierownikiem sekcji opieki nad wysiedleńcami Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy i Odbudowy (UNRRA) w Londynie, a od 1946 r. pracował w ONZ w Stanach Zjednoczonych. W latach 1965–69, 1971 i 1973 wykładał socjologię i antropologię społeczną na Wydziale Antropologii Społecznej na Uniwersytecie Ibero-Amerykańskim w mieście Meksyk.