Treść Na wstępie mówca usprawiedliwia się, że porywa się do mówienia przed dojrzalszymi od niego wiekiem i doświadczeniem. Jako przyczynę tego podaje to, że przedmiot obrady nie jest nowym, a mowy, które dotąd słyszał nie zaspokoiły go wcale i nie doprowadziły do skutecznego działania. W mowie można rozróżnić trzy części: I. Nie należy tracić nadziei, chociaż sytuacja polis jest niepomyślna. Zdaniem Demostenesa, nie brak sił, lecz gnuśność obywateli wprawiła ich w przykre położenie. W związku z tym podjęcie działania daje nadzieję na poprawę sytuacji (rozdział 2). Przywodzi przykład potężnych niegdyś Spartan, których siłę Ateńczycy pokonali odwaga i wytrwałością (3). Przykład Filipa naucza, że nie trzeba się lękać obcej przewagi; on bowiem nie uląkł się potęgi Aten, lecz mężnie wziął się do działania, i tak samo winni czynić Ateńczycy, nie opierając się na innych (4–7). Nie należy mieć przesadnego wyobrażenia o potędze Filipa;