Okręty miały zostać sprzedane w 1919 roku, ale pozostały we flocie jako jednostki rezerwowe do 1929 roku.
Geneza Kryzys bałkański zapoczątkowany przez wojnę serbsko-bułgarską razem z rozbudową marynarki przez Imperium Osmańskie w latach 60. i 70. XIX wieku, wymusił na greckiej marynarce wojennej rozpoczęcie programu remilitaryzacji. Ponadto grecka flota okazała się zbyt słaba by przeciwstawić się osmańskiej potędze morskiej w czasie powstania kreteńskiego w 1866 roku. W 1885 roku Grecja zamówiła trzy okręty pancerne typu Hydra. Jednostki zostały zakontraktowane we Francji w stoczniach w Granville i Saint-Nazaire w czasie premierostwa Charilaosa Trikupisa.
Konstrukcja thumb|left|Szkic uzbrojenia i opancerzenia okrętów typu Hydra Okręty miały 102,01 m długości między pionami, 15,8 m szerokości i 5,5 m zanurzenia. W momencie zbudowania miały wyporność 4808 ton. Do 1910 roku ich wyporność zwiększyła się do 4885 ton. Załoga każdego z okrętów składała się z około 400 oficerów i marynarzy. Maszynownia składała się z dwóch maszyn parowych potrójnego rozprężania zasilanych przez cztery cylindryczne kotły parowe. Moc maszyn wynosiła 6700 KM, co pozwalało okrętom osiągać prędkość maksymalną 17 węzłów. Zapas węgla wynosił 500 ton. Spaliny uchodziły przez dwa kominy.