Duchowny podejmował więc różnorakie posługi jako: asystent prowadzący ćwiczenia z teologii na Sapienzy (1819-1829); duszpasterz stowarzyszeń młodzieży (gdzie poznał Rafała Melię); formator i kierownik duchowy alumnów różnych seminariów duchownych (gdzie poznał i zaprzyjaźnił się z Mastai Ferettim, przyszłym papieżem Piusem IX); rekolekcjonista; rektor kościoła Santo Spirito, potem San Salvatore in Onda; opiekun ubogich i chorych oraz organizator pomocy charytatywnych; kapelan więźniów i żołnierzy; aktywny i ceniony spowiednik;
Podczas epidemii cholery w 1837 zmarł przyjaciel Pallottiego ks. Kasper del Bufalo (późniejszy święty). Przy jego łożu śmierci przebywali dwaj kapłani: Jan Merlini i Pallotti, który wysłuchał jego ostatniej spowiedzi.
Przełom roku 1835 Myśl powszechnego apostolstwa, czyli zaangażowania wszystkich członków Kościoła w ewangelizację towarzyszyła Wincentemu Pallottiemu od czasów kleryckich.
Od lat 30. XIX w. organizuje w swoim mieszkaniu spotkania ludzi o podobnym spojrzeniu na sprawę. Do najściślejszego grona należą zarówno duchowni (np. ks. R. Melia), jak i świeccy (Jakub Salvati, Tomasz Alcuschi).