Nierówny centralny szczyt Arzachela jest bardzo wyraźny, wyrasta 1,5 kilometra ponad poziom terenu i jest nieznacznie przesunięty na zachód z łukowatym wygięciem od południa do północnego wschodu. Powierzchnia jest stosunkowo gładka z wyjątkiem kilku nieregularności w południowo-zachodniej ćwiartce krateru. Od północnej ściany do południowo-wschodniej krawędzi rozciąga się system bruzd nazywany Rimae Arzachel. Na środku od strony wschodniej na powierzchni krateru znajduje się drugi, mniejszy krater wraz z kolejnymi dwoma zlokalizowanymi dość blisko niego.
Nazwa mały|Widok z Apollo 12 od strony południowej Arzachel to latynizacja nazwiska arabskiego astronoma i matematyka Abū Ishāq Ibrāhīm al-Zarqālī. Jak wiele z kraterów na Księżycu w pobliżu, Arzachel został nazwany przez Giovanniego Ricciolego, którego nomenklatura z 1651 roku stała się standardem. Wcześniej księżycowi kartografowie nazywali krater różnymi nazwami: Michael van Langren na mapie z 1645 nazywa Annae, Reg.