Eskalacja konfliktu – narastanie intensywności zjawiska, zwłaszcza konfliktu, działań wojennych lub napięcia politycznego. Termin pochodzi od angielskiego escalation i upowszechnił się w latach 60. XX wieku w kontekście wojny wietnamskiej, gdy Herman Kahn opublikował pracę On Escalation: Metaphors and Scenarios (1965), w której zaproponował 44-stopniową drabinę eskalacyjną, a Escalation and the Nuclear Option (1966).
W języku polskim pojęcie bywa używane zamiennie z terminem zaostrzenie konfliktu.
W teorii systemów eskalację konfliktu modeluje się jako sprzężenie zwrotne dodatnie, a w teorii gier jako sekwencję wzajemnie eskalujących odpowiedzi. Procesem odwrotnym do eskalacji jest deeskalacja.
W psychologii społecznej eskalacja konfliktu oznacza proces, w którym silne stany emocjonalne i dążenie do zwycięstwa zaczynają dominować nad merytorycznym przedmiotem sporu, prowadząc do wzajemnej wrogości stron. Charakterystyczną cechą eskalacji jest jej samowzmacniający się charakter: egoistyczne zachowanie jednej strony wywołuje silniejszą reakcję drugiej, co z kolei prowokuje kolejne zaostrzenie.