Po zakończeniu prac konstrukcyjnych dokumentacja została przekazana jednemu z zakładów zbrojeniowych gdzie wykonano prototyp.
Pierwszy prototyp strzelał amunicją 9 × 17 mm i 7,65 × 17 mm SR (zmiana kalibru wymagała zmiany lufy, pozostałe części były identyczne w obu wersjach kalibrowych). Później pojawiła się wersja kalibru 9 × 18 mm Makarowa. Ponieważ był on o wiele silniejszy od naboju 9 × 17 mm, konieczne było zastosowanie cięższego zamka (pistolet strzelający nabojami Browninga miał zamek o masie 175 g, dla pistoletu strzelającego nabojem Makarowa przewidywano zamki o masie 225 i 275 g).
Dokumentacja nowego pistoletu była gotowa 20 października 1959 roku. Po decyzji o rozpoczęciu produkcji pistoletu P-64, prace nad pistoletem WiR zakończono.
Opis konstrukcji Pistolet WiR wz. 1957 działa na zasadzie wykorzystania energii odrzutu zamka swobodnego. Mechanizm spustowy z samonapinaniem kurka i przerywaczem umożliwia tylko ogień pojedynczy. Pistolet ma mechanizm uderzeniowy kurkowy z kurkiem zewnętrznym. Po wystrzeleniu ostatniego naboju zamek zostaje zatrzymany w tylnym położeniu. Przyrządy celownicze stałe. Do zasilania służy magazynek pudełkowy, jednorzędowy, zawierający 6 (wersje 9 mm) lub 7 (wersja 7,65 mm) naboi.
Bibliografia Zbigniew Gwóźdź, Piotr Zarzycki, Polskie konstrukcje broni strzeleckiej, SIGMA NOT 1993. Zbigniew Gwóźdź, Pistolet uniwersalny, Komandos 9/2000.
Wir wz. 1957