Ossolińskich, Wrocław 1951, s. 188-189. i Raymonda de Mayenne w Adèle de PonthieuLudwik Bernacki, Teatr, dramat i muzyka za Stanisława Augusta, t. I, s. 128-129 i t. II, s. 323-324, Wydawnictwo Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, Lwów 1925. – oba balety według Noverre’a (1777). Zadebiutował też u nas jako choreograf.
Ponownie za granicą Następnie tańczył kolejno: w Kärntnerthortheater w Wiedniu (1778/1779), jako pierwszy tancerz i choreograf w Teatro Civico w Alessandrii pod kierownictwem baletmistrza Sébastiena Galleta (1779) oraz ponownie w Teatro San Benedetto w Wenecji, tym razem w zespole Domenico Ricciardiego (1779/1780).
Powrót do Polski Od 1780 znów pracował w Warszawie jako pierwszy tancerz „serio” i „baletmistrz Jego Królewskiej Mości”. Odtąd pozostał już w Polsce na stałe. W latach 1780–1785 kierował niewielkim zespołem występującym na scenie Teatru na placu Krasińskich i szkołą tańca. Z kolei w latach 1786–1795 (początkowo wspólnie z francuskim baletmistrzem François Gabrielem Le Doux) prowadził zespół Tancerzy Narodowy Jego Królewskiej Mości Stanisława Augusta.