Wyposażenie uzupełniał trał kontaktowy KPT-1, fumator DA-3 i 10 świec dymnych MDSz. Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało radiostację R-609, dwa kompasy magnetyczne, żyrokompas Kurs-4, log 1R-2, echosondę NEŁ-3, sonar Tamir-11 oraz radar Lin’.
Załoga okrętu składała się z 54–55 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba thumb|left|Remont jednego z polskich ścigaczy proj. 122bis BO-411 został przyjęty do służby w Marynarce Wojennej ZSRR 18 listopada 1953 roku. Okręt służył początkowo w 8. (północnej) Flocie Bałtyckiej. W latach 1954–1955 na ścigaczu wymieniono stację radiolokacyjną na nowszy model Lin’ oraz sonar Tamir-10 na Tamir-11. W 1955 roku jednostka została wydzierżawiona przez Polskę na okres siedmiu lat (wraz z bliźniaczymi ścigaczami „Nieugięty”, „Zawzięty” i „Zwrotny”), na podstawie umowy zawartej we wrześniu 1954 roku. Roczny koszt dzierżawy został określony na 375 tys. rubli.