thumb|Kalendarzyk omerowy (hebr.: luach le-sfirat omer): dwa zewnętrzne okręgi stanowią kalendarz, który pozwala odliczać 49 dni. Krąg wewnętrzny zawiera tekst błogosławieństwa wypowiadanego w pierwszy wieczór, zaś krąg zewnętrzny podaje formuły do wykorzystania w następne wieczory. Autor: Baruch Zvi Ring (1904). Liczenie omeru (hebr. ספירת העומר [sfirat ha-omer]; jidysz: sfire cejłn); omer – w judaizmie tradycyjne, publiczne odliczanie przez kantora w synagodze kolejnych 49 dni od drugiego dnia Pesach, czyli 16 nisan, do święta Szawuot. Zwyczaj traktowany jest jako micwa i wywodzony jest z nakazu biblijnego (Kpł 23,15–16):
Liczenie omeru obejmuje okres łączący dwa święta o korzeniach rolniczych – Pesach, którego początki sięgają celebrowanego przez ludy rolnicze wiosenego Święta Przaśników (hebr. Chag ha-Macot), które z kolei wiązało się z cyklem odradzającej się przyrody oraz początkiem zbiorów jęczmienia i ofiarowania pierwszego chleba z nowych zbiorów, oraz Szawuot, które określało dzień początku zbiorów pszenicy. Obydwa, łączone okresem liczenia omeru, święta symbolizują także dwa ważne dla judaizmu wydarzenia w historii – wyjście z Egiptu oraz otrzymanie Tory na górze Synaj. W drugi dzień Pesach składana była ofiara z jednego omeru (jednostka miary) zmielonego jęczmienia.