Jan Pyszko (ur. 3 maja 1881 w Mostach, zm. 9–11 kwietnia 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Pawła i Ewy z Muchowskich, urodzony 3 maja 1881 w Mostach, powiat cieszyński. Absolwent Gimnazjum Realnego w Cieszynie, rozpoczął naukę w Szkole Górniczej w Morawie Ostrawskiej. Pracował jako urzędnik w kopalni w Brzeszczach, a następnie jako urzędnik Banku Rolnego we Frysztacie. Działał w Towarzystwie Szkoły Ludowej, Macierzy Śląskiej, Komitecie Przyjaciół Harcerzy, a także był członkiem „Sokoła”.
W 1914 wstąpił do 2 pułku piechoty Legionów Polskich w Krakowie, z którym przebył całą kampanię karpacką, bukowińską i wołyńską. W czasie służby w Legionach Polskich awansował kolejno na chorążego (11 listopada 1914), podporucznika (26 maja 1915) i porucznika (1 listopada 1915). Był komendantem plutonu w 8 kompanii. W 1918 został ranny pod Kaniowem. Dostał się do niewoli niemieckiej. Uciekł i ukrywał się na Ukrainie w Rostowie, a następnie w Kijowie. Tam też 10 października 1918 wstąpił do kompanii ppłk. Żukowskiego „Orlika”.