Jacques Dudon (ur. 23 kwietnia 1951 w Villecresnes) – francuski kompozytor w stroju naturalnym i wynalazca instrumentów. Jest najbardziej znany dzięki wynalezieniu serii instrumentów – dysków fotosonicznych (disque photosonique) w latach 80. XX wieku, które wytwarzają dźwięk z modulowanego światła (źródło światła świeci poprzez pomalowane szklane dyski; powstałe wzory światła są przenoszone przez fotokomórki i zamieniane na napięcie, które następnie może być traktowane jako sygnał dźwiękowy).
Produkcja syntetycznego dźwięku przy użyciu tego sposobu była wykorzystywana w instrumentach „optosonicznych” od początku XX wieku (na przykład w pianinie optotonicznym). Jednak metoda Dudona wyróżnia się generowaniem tonu, który jest produkowany poprzez nakładanie dwóch lub trzech dysków oraz możliwościami, jakie ten sposób daje dla zmian w barwie dźwięku poprzez ręczne spowalnianie jednego lub więcej dysków i w ten sposób wpływanie na kształt fali.
W latach 70. XX wieku Dudon stworzył 150 instrumentów wodnych o nazwie „aquaphones” (które opisał w swojej książce La Musique De L'eau), w tym „flutabullum”, system transformacji dźwięków fletu poprzez nagrywanie ich pod wodą).