Roman Rogoziński (ur. 22 lutego 1893 w Podwołczyskach, pow. skałacki, zm. wiosną 1940 w Kijowie) – kapitan artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Jana i Marii z Mojscowiczów. Absolwent gimnazjum we Lwowie. Po wybuchu I wojny światowej wcielony do armii austriackiej. Po ukończeniu szkoły oficerów artylerii, wysłany na front włoski. Dowodził baterią artylerii górskiej. Ciężko ranny 30 lipca 1918, leczył się we Lwowie. Jego oddziałem macierzystym był pułk artylerii górskiej nr 11. W czasie służby w c. i k. armii awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów rezerwy artylerii polowej i górskiej: podporucznika (1 stycznia 1916) i porucznika (1 lutego 1918).
Od 1 listopada 1918 brał udział w walkach z Ukraińcami, dowodząc odcinkiem „Dyrekcja Kolei”. Awansował na porucznika. Po skończeniu walk o Lwów, skierowany do III batalionu 1 pułku strzelców lwowskich i wysłany na front. Na własną prośbę od czerwca 1919 w artylerii, w 5 pułku artylerii ciężkiej z Jarosławia. Walczył jako dowódca baterii na wojnie z bolszewikami. W 1921 pełnił służbę w Głównym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie, a jego oddziałem macierzystym był 5 dywizjon artylerii ciężkiej. W 1922 ze względu na zły stan zdrowia został przeniesiony do rezerwy w stopniu kapitana.