Kazimierz Salewicz (ur. 1 kwietnia 1895 w Tyśmienicy, zm. wiosną 1940 w ZSRR) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Bazylego i Stanisławy ze Swobodów. W 1914 ukończył gimnazjum z maturą w Buczaczu. Powołany w marcu 1915 do armii austriackiej. W tym samym roku, po ukończeniu szkoły oficerskiej i mianowaniu na stopień podporucznika, został skierowany na front włoski. Dowodził plutonem a następnie kompanią. W 1916 został ranny. W listopadzie 1918 w niewoli włoskiej. Wstąpił do Armii gen. Hallera, z którą w kwietniu 1919 wrócił do Polski. Jako dowódca kompanii 4 pułku strzelców podhalańskich walczył na wojnie z bolszewikami. W 1920 został zatwierdzony w stopniu porucznika.
W 1921 został zdemobilizowany. W 1922 posiadał przydział w rezerwie do 80 pułku piechoty w Słonimiu, a później do 79 pułku piechoty w tym samym garnizonie. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1596. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Ćwiczenia rezerwy odbywał w 54 pułku piechoty. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kołomyja II. Posiadał przydział w rezerwie do 49 pułku piechoty w Kołomyi. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 51.