Tytus Leśniewicz herbu Półkozic (ur. 1808 na Podolu, zm. 31 marca 1852A. Prusiewicz, Kamieniec Podolski. Szkic historyczno-topograficzny, 1915, s. 91 w Kamieńcu Podolskim) – polski ziemianin, powstaniec listopadowy.
Życiorys Syn Nikodema Leśniewicza, dziedzica Wielkiej Mukszy i Boryszkowiec, i Antoniny z domu Glinka. Miał dwóch braci: Wincentego (1793–1861), marszałka szlachty kamienieckiej i właściciela Wielkiej Mukszy, oraz Jana (ur. 1796). Właściciel WiktorówkiS. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 8, s. 349-351.
Po ukończeniu szkół w Kamieńcu Podolskim (1825), studiował prawo na Uniwersytecie Wileńskim. W czasie powstania listopadowego wraz ze stryjecznym bratem, Joachimem Leśniewiczem, związany z tzw. Juntą, przygotowującą powstanie na Podolu. Starannie wykształcony, działał na rzecz powstania wśród mieszczan Kamieńca Podolskiego. Kiedy oczekiwana pomoc gen. Dwernickiego nie przybyła na Podole, Tytus Leśniewicz przedostał się do Królestwa Kongresowego. Wraz z braćmi stryjecznymi, Joachimem i Marcinem Leśniewiczami, brał udział w obronie Zamościa. Odznaczył się niezwykłą walecznością podczas wycieczek z oblężonej twierdzy Zamość.